Ko..Ko.._soon_kung

พ่อทำงานอาบแดดถูกแผดเผา ลูกดื่มเหล้าฟังเพลงคลื้นเครงเหลือ แม่ขายผักกินข้าวเคล้ากับเกลือ ลูกเอื้อเฟื้อพาสาวเที่ยวเลี้ยวโฮเตล พ่อหาเงินส่งลูกเรียนเพียรอุตส่าห์
ลูกติดยาคบเพื่อนชั่วมั่วให้เห็น แม่กระหายดื่มน้ำคลองตอนกลองเพล ลูกทะเล้นจิบวายแดงแพงจับใจ พ่ออดอยากไม่เคยบ่นทนลำบาก ลูกมักมากเพศสัมพันธ์มันชิบหาย

แม่ทอผ้าปลูกหม่อนหารายได้ ลูกหญิงชายเที่ยวสนุกโรคติดตัว พ่อสูบน้ำเข้าแปลงนาปลูกข้าวกล้า ลูกมัวเมาการพนันหมั่นหาผัว แม่หาบน้ำเลี้ยงเป็ดไก่ทำสวนครัว

ลูกใจชั่วใช้เงินเพลินเดินหลงทาง พ่อขายวัวส่งควายเรียนเวียนศรีษะ ลูกตะกะกินฟาสฟู๊ตพูดกว้างขวาง แม่ปวดเมื่อยสู้งานหนักไม่ละวาง
ลูกสำอางใช้ของแพงแข่งสังคม พ่อผอมแห้งเรื่ยวแรงน้อยด้อยอาหาร ลูกประพฤติอันตพาลล่าเสพสม แม่เป็นดอกทบต้นหมดอารมณ์ ลูกเขี้ยวคมฆ่าพ่อแม่ก่อนแก่ตาย

หลังจากทนทรมานจากอาการป่วยด้วยโรคพยาธิในเม็ดเลือดมาเป็นเวลากว่าสามเดือน

เจ้าเหมียวสีขาวของฉันก็ได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบในเช้ามืดวันที่ 8 ธ.ค.

 

ขอให้อีเหมียวเกิดใหม่ขึ้นมาเป็นต้นอีเหมียวแสนสวยที่สวนหลังบ้าน

>_<

สองเดือนที่ผ่านมา มีความจำเป็นที่ต้องจากเพื่อนคนสำคัญ ในชีวิตไปถึงสองคน

 

แปลกนะที่บ่อยครั้ง คนบางคนซึ่งรู้จักกัน เรียนด้วยกัน ทำงานด้วยกัน หรืออาศัยอยู่ด้วยกันมานานนับสิบปี แต่กลับไม่ได้ก่อให้เกิดความผูกพันใดๆ

 

แต่บางครั้ง เพียงได้พบกับคนบางคนเพียงช่วงเวลาสั้นๆ  เราต่างเอ่ยเรียกกันและกันว่า "เพื่อนสนิท" ได้อย่างไม่กระดากใจ

 

แม้ตอนที่จากกันเราจะไม่ได้เอ่ยคำร่ำลาอะไรมากมาย แต่เราต่างรู้กันอยู่ ว่าเราจะคิดถึงกัน

 

(แต่รู้สึกจั๊กจี้มาก เกิดมาเพิ่งเคยเจอผู้ชายขอกอดกลางตลาด)

 

แม้เราต่างพยายามปลอบใจกันและกัน ว่าวันนึงเราคงจะได้พบกันอีก แต่เราต่างก็รู้กันดีอีกนั่นแหละ ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน

 

ได้พบ  พูดคุย  เรียนรู้  ผูกพัน และ  พลัดพราก  นั่นล่ะ "ชีวิต"

 

 

 

 

 

 

***********************************************************************************

**************************************************************** 

 

 ขอฝากความทรงจำดีๆ ที่มีทั้งความเศร้าและความสุข ตลอด 6 ปี ไว้ตรงนี้ เผื่อจะได้เป็นพื้นที่ให้ได้กลับมาแอบอมยิ้ม ให้กับชีวิตของตัวเองในวันทั้งสุขและเศร้าเก่าๆได้อีกครั้ง

 

---------------------------

-------

--

 

"เฮ้ย นี่หรอวะ น้องรหัสกรู ไหนมึงสัญญากับกรูว่า จะเลือกน่ารักๆ มาให้ไงว้า"

 

"โทดทีว่ะ จะไปล๊อคให้มันได้มาเป๊ะๆ มันก็น่าเกลียด แต่เฮ้ย น้องเค้าก็ดูท่าทางน่ารักเรียบร้อยดีนะเว้ย เพื่อนเลือกให้ไม่พอใจได้ไงวะ"

 

"เอาน่ะ ก็เลือกมาแล้ว แต่แอบเซ็งฟ่ะ จำวั้ย นะเมิง"

 

**** นั่นเปนความบังเอิญที่เริ่มต้นให้เราได้รู้จักกัน ****

 

--  เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งหน้าตาท่าทางเรียบร้อยมากมาย ดูทอมๆ เชยๆ นิดๆ 

ลักษณะการแต่งตัวยังคงเค้าความเป็นนักเรียนมัธยมอยู่เต็มตัว

ทั้งที่ได้ชื่อว่าเป็นนักศึกษาปี 1 มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นที่เรียบร้อยแล้ว  --

 

--  จากที่ได้ดูแล พูดคุย หยอกล้อกันซักระยะ ตามหน้าที่ของพี่รหัสทั่วๆ ที่ควรทำกัน

ความรู้สึกประทับใจในความคิดของเด็กผู้หญิงเชยๆ คนนั้นก็มีมากขึ้นๆ และมากขึ้น  --

 

--  จากวันที่อยากให้น้องรหัสรู้สึกดีในตัวพี่คนนี้ ด้วยการฉลองวันเกิดให้

เพียงแค่เจตนาที่ว่า อยากให้น้องประทับใจว่า เราเป็นพี่ที่ใจดีจริงๆ

เรื่องราวกลับกลายเป็นว่า เด็กเชยๆ คนนั้น ทำให้พี่ชายคนนี้

สงสัยขึ้นมาซะแล้ว ว่าความรู้สึกดีๆ อย่างบอกไม่ถูกที่เกิดขึ้นกับน้องเค้ามันเริ่มต้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ --

 

--  รูปถ่ายสติกเกอร์ใบเล็กๆ ที่ได้มาจากงานวันเกิด กลายเป็นของมีค่า ที่ถูกเก็บอย่างดี --

 

--  จากที่เคยด่าคนอื่นว่า เอาสติกเกอร์ไปติดกระเป๋าสตางค์ให้มันเปื้อนทำไม แล้วพอกระเป๋าสตางค์พัง ก็ต้องทิ้งรูปไปซะอีก

วันนี้กระเป๋าตังค์ของผู้ชายขวางโลกคนนั้น ก็ยังคงถูกหยิบขึ้นมาเพื่อดูรูปในวันนั้น --

 

--  จากชีวิตนักศึกษาจนๆ ทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน ที่แสนน่าเหนื่อยหน่าย

ก็ได้กลับมามีชีวิตชีวา ที่ได้โทรไปคุย ก่อนนอน

ให้มากครั้งที่สุดเท่าที่พอจะนึกเมกเรื่องไปคุยได้ --

 

--  แอบอมยิ้ม ดีใจ ที่ได้ อ่านข้อความน่ารักๆ ที่เธอคอยตอบกลับมา --

 

-- นั่งเสียใจในวันที่มือถือหายเพราะเสียดายข้อความที่สะสม --

 

--  เป็นกังวลว่า เอ น้องเค้าจะรู้ตัวมั้ยนะ ว่าเรารู้สึกยังไง --

 

--  ไม่สบายใจ ที่เค้าไม่ว่างคุย ว่า เอ๊ะ หรือว่าน้องเค้ารู้ว่าเราคิดอะไร เลยคุยกับเราไม่เหมือนเดิม ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่า เค้าเรียนหนักมาก --

 

--  ไปหาที่มหาลัย ด้วยข้ออ้าง ร้อยแปด แต่จริงๆ คือเพราะอยากเจอ --

 

--  ได้กินข้าวด้วยกัน และได้รู้ว่าหอพักอยู่ที่ไหน ก็แอบเอาไปดีใจมากมาย --

 

--  รู้ทั้งรู้ว่า น้องมีสอบ ก็ไปหา แต่ไม่กล้ารบกวน ก็ได้แต่มองหลังคาตึกหอพัก --

 

--  กิจวัตร ประจำวันที่เกิดขึ้น ยังคงเหมือนเดิม และเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปหนึ่งปี  --

 

--  ไอ้ขาเจ้ากรรม ที่มันเจ็บแล้วเจ็บอีกมาตั้งแต่สมัยมัธยม แต่ไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องเสียที ด้วยปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย

ก็เกิดเจ็บจี๊ด และ เกิดอาการขาหลุดกลางถนน อยู่บ่อยครั้ง จนทนไม่ได้ --

 

--  เลยจำเป็นต้องเอาเงินที่เก็บจากทำงานพิเศษ ไปเป็นค่าผ่าตัด

ซึ่งเป็นการผ่าตัดที่ค่อนข้างยุ่งยากเอาการ เพราะเก็บอาการไว้จนรักษายากแล้ว  --

 

--  ด้วยเวลาผ่าตัดที่ยาวนาน ยาบล๊อคหลังที่ใช้สำหรับการผ่าตัด ไม่สามารถให้เกินขนาดได้

หมอจึงชะลอการให้ไป เพราะคาดว่า การรักษาคงทำได้ภายในขีดจำกัด --

 

--  แต่โชคร้ายในความโชคร้ายก็ซ้ำเติมเข้ามา ยาชาบล๊อคหลังหมดฤทธิ์

ความเจ็บที่แผลถาโถมเข้ามา อาการหายใจไม่ออกก็เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต มือก็ป่ายปัดไปทั่ว

 

โดยไม่ได้ระวังถึงแผลที่กำลังผ่าตัด คุณหมอจึงจำเป็นต้องเอายาสลบให้ดม เพื่อให้หลับไปอย่างรวดเร็ว --

 

--  แทนที่จะไม่ต้องดมยา เพื่อลดอาการวิงเวียนหลังการผ่าตัด ก็กลับกลายเป็นว่า

รับไปทั้งสามอย่างทั้ง บล๊อคหลัง ทั้งยาสลบ ทั้งแผลผ่าตัด  --

 

--  หลังจากผ่าตัดแล้ว อาการสลึมสลือ จากฤทธิ์ยา ทำให้ความเจ็บปวดยังคงเบาบาง

แต่หลังจากญาติพี่น้อง และเพื่อนกลับกันไปหมดแล้ว ความซวยก็บังเกิด --

 

--  จากผลของฤทธิ์ยาที่เกิดหมดขึ้นมา และนอกจากความเจ็บปวดจากแผลที่รู้สึกว่าแสนสาหัส

ยังมีความเจ็บปวดของกล้ามเนื้อหลังที่โดนยาชาในปริมาณมาก --

 

--  ผลก็คือ คืนนั้นก็ได้แต่มองเข็มวินาทีนาฬิกาเดินไปทีละครั้ง ทีละครั้ง และทีละครั้ง

ตั้งแต่เวลา 1 ทุ่มตรง จนถึงเวลา 8 โมงเช้า โดยที่มีคนป่วย นอนเรียงรายอยู่รอบข้างเต็มไปหมด  --

 

--  เป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิต  --

 

--  ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น น้องเค้าก็มีความจำเป็นต้องไปต่างจังหวัด  --

 

--  ก็เกิดความเสียใจอยู่ลึกๆ ที่อยากให้เค้ามาเยี่ยมบ้าง แต่ก็ด้วยความเข้าใจในตัวเอง

ว่าตัวเรามันก็เท่านี้ ไม่ได้มีค่าอะไรสำคัญกับใครที่ไหน

จะให้ใครมาห่วงใยอะไรนักหนา เลยทำใจได้ง่ายๆ  --

 

--  จนในเวลาเช้าที่ครอบครัวมาเยี่ยม และพี่สาวนำจดหมายหนึ่งฉบับมาให้ --

 

--  ในจดหมาย มีแทรกรูปถ่ายไว้หนึ่งใบจากคนสำคัญคนนั้น --

 

--  ยิ่งกว่ามหัศจรรย์ แค่จดหมายฉบับเดียว และ รูปถ่ายหนึ่งใบ ความเจ็บปวดทั้งหมด ก็พลันหายไปได้  --

 

--  เป็นความบังเอิญว่าอาการเจ็บปวดต้องหายในเวลานี้อยู่แล้ว หรือ เพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดที่กินเข้าไปกันแน่ ก็ไม่สามารถบอกได้

(ทั้งๆ ที่คืนก่อนหน้า ยาแก้ปวด ก็ไม่เห็นช่วยอะไรได้ซักนิด)  --

 

--  ความรู้สึกขอบคุณในใจมันเอ่อล้นออกมา ว่า คนๆ นี้ล่ะ ใช่ที่สุดแล้ว --  

 

--  นึกย้อนไปแล้ว ก้ออดให้ขำไม่ได้ ว่ากี่ครั้งๆ ที่มีอาการปวดขาอย่างรุนแรง ก่อนผ่าตัด

ต่อหน้าเธอ เราจะสามารถทำให้แข็งแกร่งได้ทุกครั้ง --

--  ทั้งที่ เคยมีอยู่หนึ่งครั้ง เคยขาหลุดก่อนหน้าจะได้เจอกันไม่กี่นาที เพื่อนยังต้องช่วยประคองให้เดิน

แต่เพียงเจอเท่านั้น กำลังมันก็ไม่รู้มาจากไหน สามารถเดินได้เหมือนปกติ --

 

"เก่งเหลือเกินนะ ต่อหน้าน้องเค้าเนี่ย ลับหลังไม่เห็นเปนงั้นเลยนะ แสดดดดด" คำพูดที่เพื่อนๆ พูดกันอยู่เป็นประจำ

 แปลกดีนะ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่แปลก --

 

--  จนถึงวันนี้ ภาพเธอในทุกๆ ที่ก็ยังอยู่ในความทรงจำ ทุกๆ ที่ๆ เคยทานข้าวด้วยกัน --> ร้านอาหารย่านอนุสาวรีย์, โรงอาหารเก่าตรงข้ามตึกหอพักที่ตอนนี้โดนยุบเป็นลานโล่ง, โรงอาหารที่ปัจจุบันก็ยังใช้อยู่สองที่ ทั้งวันที่คุณพ่อเรามาหาหมอ หรือเรามาเอง หรือมาบริจาคเลือด, mac ที่มาบุญครอง ก่อนไปดูหนังเรือง the letter หนังเรื่องเดียวที่เคยดูด้วยกัน, วันที่ไปเที่ยวdream world ด้วยกัน, คืนที่เธอไม่สบาย เข้าโรงพยาบาลกลางดึก แล้วเราไปเยี่ยมแต่คลาดกัน, ทุกๆ ปีที่เราต่างคอยอวยพรวันเกิดให้กันและกัน ไม่ว่าจะทานข้าวด้วยกัน หรือส่งข้อความ หรือของขวัญต่างๆ,

และที่ทำให้ประทับใจได้มากที่สุด คือ วันที่ได้ขี่จักรยานผ่าน loving way ม. เกษตรฯ บางเขน

อยากให้เวลามันหยุดอยู่ตรงนั้นตลอดไป.

 

แต่เสียดายที่ตำนาน loving way  ในสมัยนี้มันคงไม่เป็นจริง จึงทำให้เรื่องราว ต้องลงเอย ออกมาอย่างที่มันไม่ควรจะเป็น...

 

ด้วยเรื่องแย่ๆ บางเรื่องที่บังเอิญเกิดขึ้น เรื่องที่ไม่นึกว่า มันจะเกิดขึ้นได้ กับชีวิตจริง

เรื่องเข้าใจผิด ที่เธอคงไม่ได้อยากรู้ถึงความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมด

 

ถ้าเลือกได้ อยากเกิดเปนคนในละครตอนสองทุ่ม เพราะสุดท้าย ความจริงทั้งหมด ก็ยังได้ถูกเปิดเผย

และทุกๆคนก็ได้ปรับความเข้าใจกัน

 

แต่เอาเถอะนะ มีคนเคยพูดไว้ว่า ชีวิตจริง มันยิ่งกว่าในละคร

 

 ถ้าเกิดเป็นคนแล้วไม่มีจุดยืน ก็คงน่าเสียดายและควรไปคลานเป็นหมาบ๊อกๆแทน เพราะมันยืนไม่ได้

Title: Five For Fighting - Superman lyrics
Artist: Five For Fighting

I can’t stand to fly..... I’m not that naive..... I’m just out to find..... The better part of me
I’m more than a bird..... i’m more than a plane..... More than some pretty face beside a train
It’s not easy to be me
Wish that I could cry..... Fall upon my knees..... Find a way to lie..... About a home I’ll never see
It may sound absurd...but don’t be naive..... Even heroes have the right to bleed
I may be disturbed...but won’t you concede.... Even heroes have the right to dream
It’s not easy to be me
Up, up and away...away from me
It’s all right...you can all sleep sound tonight
I’m not crazy...or anything...
I can’t stand to fly..... I’m not that naive..... Men weren’t meant to ride..... With clouds between their knees
I’m only a man in a silly red sheet..... Digging for kryptonite on this one way street
Only a man in a funny red sheet..... Looking for special things inside of me
Inside of me..... Inside me..... Yeah, inside me..... Inside of me
I’m only a man..... In a funny red sheet..... I’m only a man..... Looking for a dream
I’m only a man..... In a funny red sheet.....
And it’s not easy, hmmm, hmmm, hmmm...
It' s not easy to be me .....................................................